Το ανεκπλήρωτο όνειρο

Από μικρός είχα κι εγώ, όπως όλα τα παιδιά, κάποια όνειρα... Ένα απ’ αυτά ήταν ν’ αγοράσω κάποτε μια μηχανή. Όνειρο που ωρίμασε και συγκεκριμενοποιήθηκε στην εφηβεία. Αν και δεν ήμουν ποτέ αυτό που λέμε «γκαζοφονιάς», να μου αρέσει δηλαδή η ταχύτητα, οι γρήγορες μηχανές, τα ακριβά αυτοκίνητα κλπ, πάντα αυτό που ήθελα ήταν μια Custom μηχανή. Το μεγάλο όνειρο; Τι άλλο; Μια Harley Davidson! Όμως επειδή πάντοτε ήξερα ότι δεν θα έδινα ποτέ πολλά χρήματα για μια μηχανή, το ενδιαφέρον μου εστιάστηκε στην κατηγορία των φθηνότερων Custom και συγκεκριμένα, την εποχή εκείνη, στις Virago. Ήταν το στυλ και ο τρόπος ζωής που μου ταίριαζε από τότε...

Τα χρόνια πέρασαν, και αν και πέρασαν αρκετά χρήματα απ’ τα χέρια μου, μπήκαν άλλες προτεραιότητες... Σχολή, Στρατός, Ανεξαρτητοποίηση, Σπίτι με ενοίκιο, Γάμος, Σπίτι Ιδιόκτητο κλπ... Η απλή ανάγκη της μετακίνησης καλύφθηκε αρχικά από ένα 100άρι παπί και στην συνέχεια μπήκα κι εγώ στην καθημερινότητα της οδικής συμφόρησης με το αυτοκίνητο... Ξεσυνήθισε και ο οργανισμός το κρύο που έτρωγε με την πάπια κι έτσι τα 5 τελευταία χρόνια μπήκα για τα καλά στον ρυθμό του αυτοκινήτου, ενώ η πάπια έμεινε να μας εξυπηρετεί μόνο τα καλοκαίρια στα νησάκια που εξορμούμε με την Αρκούδα... Το όνειρο όμως παρέμενε όνειρο και όπως φαίνεται, έμεινε βαθιά κρυμμένο μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια υπομονετικά μέχρι να βρει την κατάλληλη ευκαιρία και να εμφανιστεί ξανά αναστατώνοντάς μου τη ζωή!

Όλα ξεκίνησαν μια Παρασκευή πρωί, πριν από έναν περίπου μήνα, ενώ ήμουν μποτιλιαρισμένος για κάμποση ώρα στην Κατεχάκη! Η κίνηση εκείνο το πρωινό ήταν απίστευτη, δεν κουνιόταν τίποτα. Μόνο οι μηχανές ανάμεσά μας, ελίσσονταν περίτεχνα για να πάνε τον αναβάτη τους μια ώρα αρχύτερα στον προορισμό του. Και εκεί είναι που τρώω το μεγάλο Flash! Δεν πάει άλλο... Θα ξεκινήσω να χρησιμοποιώ και πάλι την πάπια... Μπα, δεν γίνεται... Τώρα πια είμαι 28 χρονών και η δουλειά μου δεν μου επιτρέπει να εμφανίζομαι με το παπάκι... Όχι, δεν πειράζει... Θα έρχομαι με την πάπια μόνο τις μέρες που δεν έχω εξωτερικά ραντεβού και θα την παρκάρω λίγο πιο μακριά... Ακολουθεί για αρκετή ώρα μια πάλη με τον εαυτό μου, ώσπου φτάνει η στιγμή που αποφασίζω ΘΑ ΠΑΡΩ ΜΗΧΑΝΗ! Θα κάνω επιτέλους το όνειρό μου πραγματικότητα! Θα πάρω μια Dragstar! Τώρα πια μπορώ!

Δύο ολόκληρες εβδομάδες πέρασαν μη κάνοντας τίποτα άλλο από το να ασχολούμαι με την αγορά της μοτοσικλέτας-όνειρο. Χάθηκα από όλους και από όλα. Μου έγινε έμμονη ιδέα! Το μόνο που έκανα ήταν να διαβάζω αγγελίες και να βλέπω μεταχειρισμένες μηχανές σε καταστήματα. Και ενώ έχω πάρει την απόφαση να πουλήσω την πάπια να σηκώσω και κάποια λίγα χρήματα από το ξεχρεωμένο πια, καταναλωτικό μου δάνειο και να αγοράσω την μηχανή. Και ενώ έχω κάνει τόσο πολύ κόπο για να πείσω την Αρκούδα (καλά εδώ έχει πολύ γέλιο η υπόθεση, αλλά θα σας το διηγηθώ κάποια άλλη στιγμή), ξαφνικά αποφασίζω να μην την κάνω την κίνηση!

Τι έγινε; Μήπως το όνειρο δεν είναι τόσο ισχυρό;
Όχι, είναι πολύ ισχυρό!
Μήπως είσαι τσιγκούνης;
Όχι, μάλιστα η γυναίκα μου λέει ότι στο λεξικό στην λέξη «σπάταλος», δίπλα έχει την φωτογραφία μου.
Τότε τι; Φοβήθηκες να χρεωθείς ένα μικροποσό;
Ίσως...

Δεν μπορώ να πω ακριβώς ότι φοβήθηκα, όμως άρχισα να διαπιστώνω ότι όσο λιγότερο χρεωμένος είμαι, τόσο πιο ελεύθερος αισθάνομαι. Άρχισα να καταλαβαίνω πόσο πιο ελεύθερος αισθάνομαι τώρα που η ζωή μου και τα οικονομικά μου έχουν μπει σε μια σειρά. Μου ήρθε στο μυαλό η φράση που είχε πει κάποτε ο διευθυντής μου: «Ο καλύτερος υπάλληλος είναι εκείνος με τις περισσότερες υποχρεώσεις». Κι εγώ πια αυτό που θέλω είναι να απαγκιστρωθώ από αυτή την κατάσταση, να αλλάξω την ζωή μου, έστω κι αν αυτό παρατείνει λίγο ακόμα την πραγματοποίηση του ονείρου μου. Αξίζει λοιπόν αν χρεωθώ να το κάνω για να αλλάξω την ζωή μου. Κι αν αυτό τελικά δεν γίνει, απλά θα έχω παρατείνει λίγο ακόμα την πραγματοποίηση του ονείρου μου, ενώ δεν θα έχω χρεωθεί. Του χρόνου, έτσι κι αλλιώς θα την πάρω την μηχανή που θέλω και χωρίς να χρεωθώ ούτε €1. Τα λεφτά δεν είναι πολλά, αν τα έχεις προγραμματίσει.

Αυτά σκέφτηκα, και πήρα την μεγάλη και πικρή απόφαση να σκίσω τις εφημερίδες και να πετάξω ότι είχε σχέση με την μηχανή. Άρχισα να πηγαίνω στην δουλειά με το παπί, αλλά βλέπω ότι είναι δύσκολο αυτό να γίνεται κάθε μέρα, λόγω της φύσης της δουλειάς μου. Θα το παλέψω όμως τώρα το καλοκαιράκι, μήπως και κερδίσω κάποιες ώρες από αυτές που χάνω στον δρόμο...

Οι μέρες μου, μετά από την αυτοαπόρριψη της αγοράς περνάνε δύσκολα. Πραγματικά έχω καταθλιφτεί, τα έχω βάλει με τον εαυτό μου και παλεύω καθημερινά να κρατηθώ για μια φορά στη ζωή μου πάνω σε αυτό που αποφάσισα. Για να μην σκέφτομαι την μηχανή, ασχολούμαι με βλακείες όπως τα παιχνίδια στο PC όλη την ημέρα και όλη την νύχτα. Φαίνεται τελικά ότι το όνειρο της εφηβείας έφερε μαζί του και την συμπεριφορά της εφηβείας!

Θα στρώσω όμως με τον καιρό και θα βρω ξανά τον εαυτό μου... Αυτό φαίνεται άλλωστε σήμερα που αποφάσισα να ξαναγράψω στο blog μου και μάλιστα γι αυτό το θέμα...

Με εφηβικούς χαιρετισμούς,

Ο μελλοντικός easy rider ;-)