Πρέσπες: Ένα ταξίδι, μια περιπέτεια...

Ύστερα από μια δύσκολη εβδομάδα είμαι ξανά εδώ! Πολύ δουλειά με περίμενε ύστερα από την επιστροφή μου από τις Πρέσπες. Δουλειά και στο γραφείο, δουλειά και στο σπίτι το απόγευμα... Πολλές ώρες μου έφαγε επίσης και το μοντάζ του βίντεο που τράβηξα στις Πρέσπες. Έτσι δεν μπόρεσα να γράψω ούτε λέξη στο blog…

Κυριακή όμως σήμερα και ενώ ξύπνησα αργά, αποφάσισα να πιω το καφεδάκι μου γράφοντας. Γράφοντας την άλλη πλευρά του ταξιδιού... την γκαντέμικη, την ατυχή, την αστεία...

Οργανώνοντας το ταξίδι μας στις Πρέσπες, ενασχόληση που κράτησε δύο εβδομάδες πριν την αναχώρησή μας, είχα ψάξει για καταλύματα στην περιοχή των Πρεσπών και τελικά είχα κλείσει... Η αναζήτησή μου είχε γίνει με κριτήριο την ηρεμία και την θέα. Έτσι λοιπόν, για την πρώτη ημέρα του ταξιδιού είχα επιλέξει να διανυκτερεύσουμε σε έναν ξενώνα μέσα στο δάσος λίγο έξω από την Ελασσόνα, ενώ για τις υπόλοιπες ημέρες επιλογή μου ήταν το χωριό Ψαράδες, το τελευταίο ελληνικό χωριό στις Πρέσπες.

Έτσι λοιπόν, είχα κλείσει τηλεφωνικά τον ξενώνα στην Ελασσόνα, ενώ για τους Ψαράδες είχε αναλάβει να μας κλείσει δωμάτιο ο ξάδερφος του κολλητού μου φίλου, που μένει στην Φλώρινα και γνωρίζει τα κατατόπια.

Φύγαμε λοιπόν όντας ήρεμοι και σίγουροι για την διαμονή μας... Φτάνοντας όμως το πρώτο βράδυ στην Ελασσόνα μας περίμενε η πρώτη έκπληξη! Πρόβλημα, λέει, στα υδραυλικά των δωματίων και κανένα δωμάτιο δεν είχε νερό στο μπάνιο! Δεν ενοχληθήκαμε ιδιαίτερα γιατί είχαμε φτάσει στην Ελασσόνα νωρίτερα απ’ ότι υπολογίζαμε (20:00) και η κούραση δεν με είχε καταβάλει ακόμα, οπότε το θεωρήσαμε ως ευκαιρία να συνεχίσουμε την διαδρομή μας και να διανυκτερεύσουμε στην επόμενη πόλη ώστε την επόμενη ημέρα να έχουμε λιγότερη διαδρομή μπροστά μας. Έτσι οδηγώντας κάτω από δύσκολες συνθήκες, αφού ο δρόμος ήταν χιονισμένος και πηγαίνοντας πάντα πολύ σιγά πίσω από το εκχιονιστικό μηχάνημα, διανυκτερεύσαμε στην Κοζάνη.

Την επόμενη ημέρα και αφού περιηγηθήκαμε στην μαγευτική Καστοριά, μας περίμενε η δεύτερη μεγάλη έκπληξη. Αργά το απόγευμα φτάσαμε στον τελικό (?) προορισμό μας, τους Ψαράδες. Μπαίνοντας στον Παραδοσιακό Ξενώνα Αγροτουριστικού Συνεταιρισμού Γυναικών όπου μας είχε κλείσει δωμάτιο ο ξάδερφος του φίλου μας, αντικρίσαμε το χάος! Όλα σκοτεινά και η υπάλληλος αγενέστατη, όμως η θέα στην Μεγάλη Πρέσπα ήταν «Όλα τα Λεφτά». Ανεβαίνουμε στο δωμάτιο και βλέπουμε την πόρτα παραβιασμένη! Η ξύλινη κάσα σπασμένη και η πόρτα να χάσκει 2 πόντους (την άνοιγες με το δάκτυλο)! Το δωμάτιο κρύο με ένα σώμα καλοριφέρ που δεν έφτανε για να ζεστάνει ούτε ένα τετραγωνικό. Τα κρεβάτια ελεεινά. Δωμάτιο Ω αλλά η τιμή Β κατηγορίας!

Αφού ενημερώσαμε για την πόρτα και πήραμε την αφοπλιστική απάντηση «Μην ανησυχείτε. Από τα σχολεία που έρχονται εκδρομή είναι. Δεν υπάρχει πρόβλημα ασφαλείας αφού η αστυνομία είναι συνέχεια εδώ» (η κοπελιά είχε γκόμενο αστυνομικό), είπαμε να δώσουμε τόπο στην οργή και να μείνουμε εκεί αφού είχαμε υποχρεωθεί στον άνθρωπο. Ανεβάζουμε τα πράγματά μας και πάω να ξαπλώσω να ισιώσω λίγο την μέση μου... Και εδώ είναι το καλό! Πάνω στο προσκέφαλο δέσποζε μεγαλοπρεπώς ένα θαυμάσιο ποντικοκούραδο!!! Αυτό ήταν, λέω... Δεν μένουμε εδώ! Αρπάζουμε τα πράγματα και όπου φύγει, φύγει... Τρεχάτε ποδαράκια μου να μην σας χέσουν τα ποντικάκια!

Ευτυχώς, το γεγονός αυτό δεν μας χάλασε την διάθεση καθόλου ούτε μας κόστισε σε χρόνο αφού η όλη φάση δεν κράτησε πάνω από 20 λεπτά. Φεύγοντας ήξερα που να πάω... Κατευθείαν στο χωριό Άγιος Γερμανός και στον ξενώνα που είχα δει στο internet και εκείνη ακριβώς την στιγμή μου ήρθε η Θεία Φώτιση και τον θυμήθηκα.

Το επόμενο απρόσμενο γεγονός δεν άργησε να έρθει... Η Νόσος των Πτηνών! Το Σάββατο το βράδυ και αφού έχουμε τακτοποιηθεί στο καταπληκτικό δωμάτιό μας και σχεδιάζουμε τις εξορμήσεις της επόμενης ημέρας, άρχισαν να χτυπάνε τα τηλέφωνα από την Αθήνα. «Προσέξτε, γιατί βρήκαν άρρωστα πουλιά στην Θεσσαλονίκη» και άλλα τέτοια... Εμείς, τηλεόραση δεν είχαμε για να δούμε τι γίνεται, ενώ ραδιόφωνο είχαμε αποφασίσει να μην ανοίξουμε εκ πεποιθήσεως, να απομονωθούμε θέλαμε βρε αδερφέ...

Στην αρχή δεν έδωσα μεγάλη σημασία αφού πίστεψα ότι είναι υπερβολές των δημοσιογράφων, όμως μετά το σκέφτηκα καλύτερα. Έτσι το επόμενο πρωί αποφασίσαμε, πριν κατέβουμε στις λίμνες να περάσουμε από το Τρίγωνο Ενημέρωσης Πρεσπών για να ενημερωθούμε από τον επίσημο φορέα που οπωσδήποτε θα είχε λάβει σχετική οδηγία.

Το Τρίγωνο Ενημέρωσης Πρεσπών είναι μια πολύ καλή προσπάθεια για ενημέρωση του ταξιδιώτη για τις Πρέσπες και οι απασχολούμενοι στο Κέντρο πραγματικά πολύ φιλικοί και με όρεξη να σου λύσουν κάθε απορία και να σε καθοδηγήσουν σε οτιδήποτε χρειαστείς σχετικό με τις λίμνες, την παρατήρηση πτηνών κλπ. Για την Νόσο των Πτηνών όμως που μας απασχολούσε δεν είχαν πάρει καμία οδηγία, καμία επίσημη ενημέρωση... Γεια σου, οργανωμένο μου ελληνικό κράτος!

Παρότι, όμως επίσημη οδηγία δεν είχαν λάβει, οι άνθρωποι διαβάζοντας συνέχεια για το θέμα στο internet και με τις παραπάνω γνώσεις που έχουν για το αντικείμενο, δέχτηκαν να μας ενημερώσουν με ότι ξέρουν και να μας καθοδηγήσουν ώστε οι περιηγήσεις μας να είναι ασφαλείς. Και υπήρξαν ειλικρινείς μαζί μας: «Στατιστικά, αποκλείεται να μην υπάρχει πτηνό που φέρει τον ιό στον υδροβιότοπο των Πρεσπών, αφού τα αποδημητικά πτηνά έχουν ήδη φτάσει κι εδώ». Μας έδωσαν λοιπόν οδηγίες πως να προφυλαχτούμε, τι να αποφύγουμε και που να πάμε, οπότε η περιήγηση συνεχίστηκε στις λίμνες με λίγο φόβο μεν, χωρίς πρόβλημα δε. Τουλάχιστον, μέχρι στιγμής δεν έχουμε εμφανίσει κανένα σύμπτωμα :-)

Αυτό που κατάλαβα τώρα, βλέποντας τα πράγματα από μακριά είναι ότι αυτό που μετράει τελικά είναι η καλή ψυχολογία και η καλή διάθεση. Προσωπικά, είμαι άνθρωπος που αν μου τύχει κάτι στραβό δεν το αντιμετωπίζω καλά, γκρινιάζω, καταριέμαι την μαύρη μου τύχη και τέτοια. Αυτό δεν συνέβη ούτε μια φορά στο ταξίδι αυτό γιατί ήμουν ήρεμος και η ψυχολογία μου στα ύψη. Έτσι, όχι μόνο δεν με χάλασε τίποτα από τα παραπάνω, αλλά διασκέδαζα κιόλας βλέποντας την αστεία πλευρά του πράγματος.

Σκεφτόμουν ότι όταν θα επιστρέψω από το ταξίδι αυτό δεν θα λέω απλά «Καλά πέρασα, το μέρος ήταν τέλειο» και άλλα τέτοια τετριμμένα... Θα έχω κάτι να πω για να γελάσουμε, θα έχω κάτι διαφορετικό για να θυμάμαι... Άλλωστε, τι ήταν αυτό που ζητούσα για να βγω απ΄ την ρουτίνα μου; Απλά ένα ταξίδι; Αν ήταν έτσι δεν θα πήγαινα στην άλλη άκρη της Ελλάδας, θα πήγαινα κάπου πιο κοντά και κυριλέ.

Αυτό που ήθελα ήταν το διαφορετικό... Ένα ταξίδι με μια μικρή δόση περιπέτειας...