Το σπίτι στο χωριό

Τριήμερο έρχεται και η χαρά μεγάλη που δεν θα δω αντιπαθητικές φάτσες για 3 μέρες. Μέχρι εκεί όμως… Δεν έχω όρεξη φέτος για να κάνουμε το καθιερωμένο μας ταξιδάκι στο χωριό της Αρκούδας. Κάθε χρόνο τα κούλουμα τα περνάμε εκεί με φίλους, ψήνοντας, σαβουρώνοντας και γλεντώντας.

Έτσι λοιπόν και φέτος ξεκίνησαν τα τηλέφωνα: «Θα ανέβουμε χωριό;», «Θα κανονίσουμε γλέντια;» - Μπα, ψιλοβαριέμαι φέτος… Ρωτάω και την Αρκούδα, μου λέει κι αυτή ότι δεν ψήνεται και ιδιαίτερα οπότε για φέτος θα παραμείνουμε στο κλεινόν άστυ ή τέλος πάντων, θα παραμείνουμε εδώ εκτός κι αν προκύψει κάποια άλλη ενδιαφέρουσα εκδρομή εδώ κοντά.

Δεν ξέρω γιατί τον τελευταίο καιρό δεν έχω όρεξη να πηγαίνω στο χωριό. Ίσως γιατί εδώ και πέντε χρόνια πηγαίνουμε συνέχεια. Εγώ ήμουν πάντα παιδί της πόλης, με την έννοια ότι χωριό εγώ δεν είχα, στην Αθήνα γεννήθηκα, στην Αθήνα μεγάλωσα και επαφές οι γονείς μου με τα χωριά τους δεν είχαν. Οπότε, μόλις παντρευτήκαμε με την Αρκούδα (που έχει χωριό) ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε πολύ συχνά κι έτσι το αγάπησα το μέρος αυτό και το αισθάνθηκα και σαν δικό μου χωριό. Έτσι το αισθάνομαι ακόμα βέβαια, αλλά τους τελευταίους μήνες με έχουν πιάσει οι σπαρίλες μου και κάθε φορά που λέμε να πάμε βαριέμαι την διαδικασία.

Ύστερα πάλι, ξέρω ότι όσο αφήνεις ένα σπίτι άδειο και ιδιαίτερα σε συνθήκες ορεινού χωριού, τόσο περισσότερες δουλειές θα πρέπει να κάνεις μετά για να το φέρεις πάλι σε καλή κατάσταση. Κι αυτό είναι που βαριέμαι περισσότερο, τις δουλειές που έχω να κάνω… Τέλος πάντων, τώρα που μπήκε η άνοιξη και ανοίγει ο καιρός θα πρέπει να το πάρω απόφαση και να ξοδέψω 2-3 μέρες με μικροεπισκευές και συμμαζέματα στο ορεινό μας χωριουδάκι… Μέχρι τότε όμως, κούλουμα με αραλίκι στην Αττική!