Μύρισε μαγαζίλα

Πήγα χθες στο VOX να ακούσω τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Τον παρακολουθώ όλη μου τη ζωή και μπορώ να πω πως είμαι... οπαδός φανατικός. Έτσι λοιπόν δεν μπορούσα και φέτος να μην πάω να τον δω από κοντά.

Το προσωπικό του πρόγραμμα (δηλαδή η μία ώρα,01:00-02:00) άψογο. Ο Βασίλης που ξέραμε. Με το στυλ που περίμενα, με τον συνηθισμένο παλμό που δίνει μόνο ο Βασίλης. Για άλλη μια φορά κατάφερε να με έχει επί μία ώρα με την τρίχα κάγκελο!

Αν δούμε όμως την φάση συνολικά, το πρόγραμμα, το μαγαζί κλπ, απογοητεύτηκα... Ναι! Δυστυχώς είμαι στη δυσάρεστη θέση να παραδεχτώ ότι μετά από τόσα χρόνια ο Βασίλης με απογοήτευσε. Δυστυχώς, είμαι στην δυσάρεστη θέση να γράψω πράγματα τα οποία μέχρι χθες δεν πίστευα (ή δεν ήθελα να πιστέψω) και μάλιστα αντιμαχόμουν εκείνους που κράζανε τον Βασίλη.

Ήρθε η ώρα να σε κράξω κι εγώ αγαπημένε μου, παρόλο που ξέρω ότι και στην επόμενη συναυλία σου θα είμαι εκεί και μπορεί και του χρόνου στο μαγαζί που θα εμφανίζεσαι, πάλι να είμαι εκεί. Η μεγάλες αγάπες, βλέπεις, δεν τελειώνουν...

Ας ξεκινήσω λοιπόν με το μαγαζί... Παίρνω τηλέφωνο χθες το μεσημέρι για να κλείσω τραπέζι. Δύο άτομα λέω στην αγενέστατη και εριστικότατη κοπέλα που σήκωσε το τηλέφωνο. Θα είμαστε σε δικό μας τραπέζι φυσικά, της λέω. Όχι, μου απαντάει με αγένεια. Θα είσαστε σε δικό σας τραπέζι και μόνοι σας μόνο αν έρθετε από τις 22:30 (το πρόγραμμα ξεκινάει 23:30). Μα γλυκιά μου, γι αυτό παίρνω τηλέφωνο για να κλείσω τραπέζι... για να έρθω ότι ώρα μου καπνίσει και το τραπέζι μου να με περιμένει... Α! Έτσι είναι εδώ μου λέει... Τέλος πάντων, 75 ευρώ δεν είναι το μπουκάλι το κρασί την ρωτάω για επιβεβαίωση. Όχι μου λέει, 85 είναι γιατί είναι περίοδος εορτών. Δεν πειράζει λέω και δίνω τόπο στην οργή.

Πάω το βράδυ στις 23:00. Περιμένω 15 λεπτά για να φτάσω στην κοπέλα στην υποδοχή. Η οποία είναι ψηλή με μίνι φούστα και γενικότερα θεό***νο! Ρε, μήπως ήρθα στον Πλούταρχο;;; Από εξυπηρέτηση όμως γ***σέ τα... Ειρωνευόταν τον κόσμο ασύστολα, τσακωνόταν με τους πελάτες... Κατάσταση φραπέ... Με τα πολλά, μας πάνε στον δεύτερο όροφο και μας βάζουν στο κεντρικό τραπέζι (έγινε εκεί ένας ψιλοτσαμπουκάς γιατί θέλανε να μας βάλουν αλλού, αλλά δεν το σχολιάζω) και μόνους μας ευτυχώς. Καταπληκτική θέα, καταπληκτική ακουστική από το τραπέζι αυτό. Μπόρεσα και απομόνωσα το βλέμμα μου, τα αυτιά μου και το μυαλό μου μόνο στη σκηνή. Σα να ήμουν μόνος μου με τον Βασίλη να τραγουδάει μόνο για πάρτυ μου (την μία ώρα που τραγούδησε).

Ξεκινάει το πρόγραμμα, βγαίνει Παπακωνσταντίνου και Βιτάλη, καταπληκτικοί! Στην συνέχεια βγαίνει η μία και μοναδική, φωνάρα, κορμάρα, κοριτσάρα και έρωτάς μου αγιάτρευτος Τάνια Κικίδη. Σκίζουμε φλέβα!

Και τσουπ! Η έκπληξη της βραδιάς: Νίκος Ξύδης. Εκ των υστέρων μάθαμε από την Βιτάλη ότι είναι γιος της. Το παιδί rockάρισε τρελά... Έδωσε ρέστα! Μπράβο του!

01:00 η ώρα και φτάνει η σειρά του Βασιλάρα! Τι να σχολιάσω; Ο τύπος είναι ανεπανάληπτος. Για μία ώρα χτυπιόμουνα....

02:00 και βγαίνει η Βιτάλη. Φωνάρα η Ελένη αλλά το είδος της δεν με εκφράζει απόλυτα, οπότε κάνω υπομονή να ξαναβγεί ο Βασίλης για φινάλε...

Αυτό ήταν το λάθος μου! Έπρεπε στις 02:00 να είχα πάει σπιτάκι μου και να είχα ανανεώσει το ραντεβού μου μαζί του για την επόμενη εμφάνισή του...

03:00 η ώρα και βγαίνει Ελένη και Βασίλης για κοινό πρόγραμμα... Έχετε ακούσει Παπακωνσταντίνου να τραγουδάει «Έρωτά μου αγιάτρευτε» και τσιφτετελοτράγουδα; Έχετε δει Βασίλη να χορεύει, κοροϊδευτικά μεν, αλλά χόρευε, τσιφτετέλι και στη συνέχεια ζεϊμπεκιά; Ε, το είδα κι αυτό και κάτι έσπασε μέσα μου... Καθόμουν επί μία ώρα αποσβολωμένος και κοίταζα τα κάτω τραπέζια να έχουν έρθει στο κέφι, γκομενάκια να ανεβαίνουν στα τραπέζια και να χορεύουν και άλλα τέτοια ευτράπελα. Τρελάθηκα! Μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι! Δεν είναι δυνατόν, λέω, όνειρο θα βλέπω...

Και εδώ να ξεκαθαρίσω κάτι: Δεν είμαι άνθρωπος κολλημένος που ακούει μόνο ένα είδος μουσικής, που θεωρεί τα λαϊκά, τα ζεϊμπέκικα και τα τσιφτετέλια παρακμή. Ακούω από Mozart μέχρι Τερλέγκα, Πέγκυ Ζήνα και κλαρίνο, με μια ιδιαίτερη προτίμηση βέβαια στη Rock μουσική, αλλά ακούω τα πάντα και διασκεδάζω και με τα πάντα. Το κάθε είδος όμως, το ακούω από τον φυσικό του εκπρόσωπο, στο φυσικό του χώρο και την κατάλληλη ώρα.

Τι έγινε Βασίλη; Κεσάτια έχουμε; Είπαμε να αφήσουμε το Rock, τη μπαλάντα και το έντεχνο γιατί πέρασε η μπογιά τους και να πιάσουμε και κανα τσιφτετελάκι γιατί «Αυτά θέλει ο Έλληνας» και πρέπει να γεμίσουμε το μαγαζί και την τσέπη μας; Και όλα αυτά που διακήρυττες τόσα χρόνια περί σαπίλας και μαλακισμένης εμπορικότητας στο ελληνικό τραγούδι που πήγαν; Τόσα χρόνια εσύ δεν ήσουν αυτός που απείχε από τις πίστες ηθελημένα και πηγαίνοντας κόντρα στο κατεστημένο εμφανιζόσουν μόνο σε συναυλίες ή σε προσεγμένους χώρους (βλέπε Γυάλινο Μουσικό Θέατρο) με φθηνό εισιτήριο και ποτό; Τώρα τι άλλαξε;

Και μη μου πεις ότι «Παντρεύω το λαϊκό με το έντεχνο και το Rock», ή ότι «Καλλιτέχνης είμαι, δοκιμάζω διάφορους μουσικούς δρόμους». Τους δοκίμασες, Βασίλη και το καλοκαίρι παίζοντας με τις σειρήνες με φυσικά μουσικά όργανα και όλοι τελικά σου βγάλαμε το καπέλο. Όμως αυτό, στο VOX είναι διαφορετικό...

Δεν με πείραξε το μπουζούκι, και ο Χατζιδάκις χρησιμοποιούσε το μπουζούκι... και ο Θεοδωράκης το ίδιο. Το μπουζούκι είναι μέσα στις φλέβες μας. Ούτε και το Ρεμπέτικο με πείραξε, άλλωστε το ρεμπέτικο είναι μια μορφή rock.

Ούτε και τα 160 ευρώ η φιάλη ουίσκι με πείραξαν. Πολλοί σε κατηγορήσανε και γι αυτό. Εγώ όχι, γιατί πιστεύω ότι ο καλός καλλιτέχνης πρέπει να αμείβεται αρκετά για να μπορεί να αποσυρθεί μετά για ένα διάστημα, χωρίς το άγχος των χρημάτων στο κεφάλι του, για να δημιουργήσει... Και τέτοιοι καλλιτέχνες μείνατε λίγοι, οπότε δεν με πειράζει να τα χώνω για να σας ακούω. Έτσι αισθάνομαι ότι σας ανταμείβω που μένετε εκτός του τραστ των δισκογραφικών και της εμπορικοποίησης των τραγουδιών και των αισθημάτων. Σας ευχαριστώ με αυτόν τον τρόπο που δημιουργείτε ακόμα κεντήματα αντί να κατασκευάζετε σαπουνόφουσκες....

Αυτό που με πείραξε είναι η φάση του μπουζουκομάγαζου, το τσιφτετέλι πάνω στα τραπέζια, ο συμβιβασμός σου, η αλλοτρίωσή σου... Ακόμα και η δομή του προγράμματος το απέδειξε αυτό: Πρώτα βγαίνουν τα μεγάλα ονόματα και ανοίγουν το πρόγραμμα, μετά βγαίνουν οι «μικροί», στη συνέχεια το κάθε «μεγάλο όνομα» μόνο του και τέλος τα δύο «μεγάλα ονόματα» μαζί. Μαγαζί δηλαδή, Πίστα... Ποιο είναι το επόμενο βήμα, Βασίλη; Μήπως του χρόνου, εκεί που θα έρθουμε να σε δούμε θα έχει και λουλουδούδες;

Μύρισε μαγαζίλα, Βασίλη...