Η Καρέκλα!

Πόσο μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο η εξουσία; Πόσο εύκολα μπορεί να την ψωνίσει κάποιος που του δώσανε μια θέση, έναν τίτλο; Τι μπορεί να σημαίνει για έναν άνθρωπο ο τίτλος; Τι συμβαίνει μέσα του; Ποια είναι η ψυχολογία του; Γιατί τώρα φέρεται σα μαλάκας; Και γιατί ενώ όλοι γύρω του έχουν καταλάβει ότι έχει γίνει μαλάκας, αυτός (ενώ έχει αποδείξει ότι είναι αρκετά έξυπνος) δεν εννοεί να το καταλάβει;

Προσπαθώ κάθε μέρα να απαντήσω σ’ αυτά τα ερωτήματα, αλλά πάντα καταλήγω στο άτοπο! Ίσως τελικά δεν φταίει ο τίτλος, η καρέκλα, η ίδια η εξουσία αλλά φταίει εκείνος, ο άνθρωπος. Το αδύναμο όν. Η μέχρι πρότινος θέση του στο κοινωνικό σύνολο, τα συμπλέγματα που κουβαλούσε χρόνια τώρα και δεν μπορούσε να τα εξωτερικεύσει. Η καταπιεσμένη παιδική του ηλικία και η σκατένια ζωή του.

Μια σκατένια ζωή την οποία ο ίδιος διάλεξε να κάνει πιο σκατά αφιερώνοντας την όλη στον σκοπό... Στην καρέκλα!

Γιατί εκείνος ξέρει... Ξέρει ότι για να κάτσει στην καρέκλα απαρνήθηκε την οικογένειά του, την θαλπωρή του σπιτιού του, την γυναίκα του που είναι παραμελημένη και αναζητά άλλες διεξόδους, τα παιδιά του που θα φτάσει μια μέρα και δεν θα έχει καταλάβει πως μεγάλωσαν, τις ξέφρενες παρέες του... Αχ εκείνες τις παρέες, τους αληθινούς φίλους που βρισκόντουσαν πάντα δίπλα του... που αναζητούσαν τον άνθρωπο, όχι την καρέκλα! Τώρα είναι αναγκασμένος να κάνει φίλους τους εχθρούς και να συντρώγει με τους υπόλοιπους καρεκλοκένταυρους...

Και όταν τα σκέφτεται όλα αυτά, γιατί είναι πολύ έξυπνος όπως είπαμε, οπότε τα σκέφτεται... Όταν τα σκέφτεται λοιπόν, τι του μένει; Να βγάλει τα κόμπλεξ του... Να φωνάξει... Να μειώσει... Να κατακρεουργήσει την ψυχολογία αθώων...

Δυστυχής ο κακομοίρης... Δυστυχής και μόνος...