Χιόνια, εργασία και φιλοσοφία

Χιονίζει και σήμερα στην Αθήνα… Και μάλιστα πολύ πιο έντονα από χθες… Χθες κατά τις 11:00 κλείσαμε την εταιρία και φύγαμε όλοι «λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών» για τα σπίτια μας.

Άδραξε λοιπόν την ευκαιρία το αρκούδι και ανέβηκε στα όρη, στ’ άγρια βουνά για να βρεθεί λίγο στο φυσικό του περιβάλλον και να παίξει σαν μπούλης με τα χιόνια.

Ανεβήκαμε λοιπόν στον Υμηττό, περπατήσαμε στο χιόνι, παίξαμε χιονοπόλεμο, τραβήξαμε λίγα πλάνα με την καινούρια καμερούλα, συναχωθήκαμε λιγάκι κι επιστρέψαμε στην ζεστή φωλίτσα μας ευχαριστημένοι…

Ανάψαμε το τζάκι και κάτσαμε δίπλα στο παράθυρο με την ελπίδα ότι η χιονόπτωση θα δυναμώσει και θα το στρώσει και στους δρόμους. Έχει τρομερή πλάκα αυτή η «χιονοφιλοσοφία» που κάνουμε αυτές τις μέρες. Κάθε 5 λεπτά κάποιος από την παρέα σηκώνεται και πηγαίνει στο τζάμι, κάνει την «αυτοψία» του σχετικά με την χιονόπτωση και την απαραίτητη πρόβλεψη η οποία πυροδοτεί και πάλι την ίδια συζήτηση: «Αν συνεχίσει έτσι την νύχτα, το πρωί θα το έχει στρώσει», «Δεν πρόκειται να το στρώσει γιατί έχει πολύ αέρα», «Δεν φταίει ο αέρας που δεν θα το στρώσει, είναι πολύ ψιλές οι νιφάδες και η άσφαλτος είναι βρεγμένη»… Ο καθένας μας αυτές τις μέρες έχει γίνει ειδικός στο χιόνι και στον καιρό γενικότερα… Όλοι με την ίδια ελπίδα: ΝΑ ΤΟ ΣΤΡΩΣΕΙ!

Γιατί όμως τόση λαχτάρα για χιόνι; Επειδή είναι ευκαιρία για κοπάνα από την δουλειά; Όχι, δεν νομίζω ότι είναι αυτός ο κύριος λόγος. Πιστεύω ότι το χιόνι είναι αυτό που λείπει από εμάς τους Αθηναίους και γι αυτό κάνουμε σαν τρελοί. Είναι το διαφορετικό μέσα στη ρουτίνα μας… Ύστερα, πιστεύω ότι αυτό το λευκό μας κάνει λίγο παιδιά… δεν ξέρω… έτσι λειτουργεί τουλάχιστον σε μένα…

Σηκωθήκαμε λοιπόν σήμερα το πρωί κι ενώ πιστεύαμε ότι θα τα βρούμε όλα χιονισμένα ανακαλύψαμε ότι τόσο ο δρόμος μας όσο και οι γύρω δρόμοι στον λοφίσκο που μένουμε ήταν «γυαλί»! Οπότε, ούτε και σήμερα γραφείο! Δούλεψα όμως. Δούλεψα απ’ το σπίτι! Δίπλα στο τζάκι μου με το laptop μου συνδεδεμένο ασύρματα στην ADSL και με το κινητό μου κατάφερα κι έκανα όλες τις δουλειές που είχα για σήμερα. Και ήταν πολύ καλά, πολύ ξεκούραστα, χωρίς πονοκεφάλους και η παραγωγικότητά μου στο ζενίθ!

Αυτή η κατάσταση λοιπόν, με έκανε να σκεφτώ πόσο ωραία θα ήταν να δουλεύαμε απ’ όπου βρισκόμαστε. Πόσα δυσάρεστα θα γλιτώναμε και πόσο πιο παραγωγικοί θα γινόμασταν... Φαντάσου να μην χρειάζεται να σηκωθείς μια ώρα νωρίτερα για να φας πρωινό, να κάνεις μπάνιο, να ντυθείς κλπ... Φαντάσου να μην χρειάζεται να φας μια ώρα κάθε πρωί στην κίνηση και άλλα 45 λεπτά το απόγευμα...

Τώρα πια η τεχνολογία μας επιτρέπει να τα κάνουμε όλα απ’ τον χώρο μας. Δεν χρειάζεται η φυσική μας παρουσία σε μια εταιρία. Αρκεί μια γρήγορη σύνδεση στο σπίτι ή ακόμα καλύτερα μια γρήγορη σύνδεση μέσω κινητού τρίτης γενιάς, ένας υπολογιστής κι ένα κινητό και έχουμε όλο το γραφείο μας μαζί μας! Όμως πόσο έτοιμη είναι η χώρα μας για κάτι τέτοιο; Πόσο έτοιμες είναι οι εταιρίες στην Ελλάδα που ακόμα και σήμερα είναι κολλημένες στην λογική του «χτυπάω κάρτα», του «άργησες 5 λεπτά» και του «εμείς εδώ δεν έχουμε ωράριο ούτε υπερωρίες, καθόμαστε μέχρι αργά (που σημαίνει: καθόμαστε μέχρι να φύγει ο μεγάλος) γιατί δουλεύουμε με τα πρότυπα πολυεθνικής»;

Πόσο έτοιμοι είμαστε κι εμείς οι ίδιοι και πόσο διατεθειμένοι είμαστε να κάνουμε τον προσωπικό μας χώρο, χώρο εργασίας; Γιατί, όμορφα κι ωραία είναι όλα τα παραπάνω προτερήματα της εργασίας εξ’ αποστάσεως, καταπληκτική και η ημέρα εργασίας που πέρασα σήμερα δίπλα στο τζάκι του σπιτιού μου, όμως μήπως αυτό θα μας κούραζε να γίνεται κάθε μέρα; Μήπως εξαλείφοντας την σημερινή ρουτίνα του «σηκώνομαι – ντύνομαι – οδηγώ – πάω στο γραφείο – οδηγώ – επιστρέφω σπίτι» δημιουργήσουμε μια άλλου τύπου ρουτίνα, μια ρουτίνα πιο αντικοινωνική, πιο αποξενωμένη;