Χάθηκα...

Χάθηκα, αρχικά γιατί περνούσα καλά... Στην άδειά μου (10 μέρες) αποφάσισα αυτή τη φορά να κάνω πιο ενδιαφέροντα πράγματα από το να γράφω στο internet!

Χάθηκα, μετά γιατί έπαθα την καθιερωμένη μου μεθεορταστική κατάθλιψη... Ξέρετε, το δέντρο ξεστολίζεται, τα λαμπάκια στους δρόμους και στα σπίτια σβήνουν, τα πολύχρωμα Χριστουγεννιάτικα διακοσμητικά μαζεύονται και το αρκούδι που του αρέσουν τόσο πολύ οι γιορτές αναρωτιέται γι άλλη μια χρονιά «Πώς πέρασαν τόσο γρήγορα;»...

Χάθηκα, τέλος γιατί όταν γύρισα στη δουλειά συνειδητοποίησα ότι «Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά», οπότε δεν είχα καμία όρεξη να εμφανιστώ και να αρχίσω να κράζω...

Τώρα όμως που άρχισα να παίρνω τα ίσα μου (και είναι και κοντά το ΣΚ, οπότε η διάθεση έχει αρχίσει να αλλάζει) αποφάσισα πως ήρθε ο καιρός να τα ξαναπούμε...

Τι με εντυπωσίασε λοιπόν τον καιρό που έλειπα;

Πρώτα απ’ όλα η καινούρια μου καμερούλα και ο χρόνος που πέρασα μετά τις εκδρομές για να μοντάρω τα πλάνα που τραβήξαμε...

Δεύτερον: Ο εαυτός μου που τόσο πολύ αλλάζει όταν είμαι μακριά από τη δουλειά μου! Άρχισα να με παρατηρώ και πραγματικά δεν πίστευα στα μάτια μου! Αναγνώρισα το παλιό αρκούδι που νόμιζα ότι δεν υπήρχε πια... Είναι δυνατόν να σε χαλάει και να σε αλλάζει τόσο πολύ ένα συγκεκριμένο περιβάλλον;

Τρίτον: Οι άνθρωποι που είδα / μίλησα / ήπια καφέ και είχα τόσο πολύ καιρό να τους δω. (Οι φιλικές επαφές – Όχι τα αναγκαστικά PR λόγω της κατάστασης)

Τετάρτον (Άσχετο): Το παιχνίδι που βρήκα στο blog του Αρκούδου που είναι απίστευτα διασκεδαστικό!

Πέμπτον (Άσχετο κι αυτό): Το Blog του Νίκου Δήμου. Το ξέρατε ότι είχε blog; Εγώ πάντως πριν 2-3 μέρες το ανακάλυψα...